Sunday, December 15, 2013

ဒိ႒ိ ျဖဳတ္ရန္ အေရးၾကီးေသာအခ်က ္ ေသာတာပန္တည္ရန္ အဂၤါ၄ပါး

ိဒိ႒ိ ျဖဳတ္ရန္ အေရးၾကီးေသာအခ်က ္ ေသာတာပန္တည္ရန္ အဂၤါ၄ပါး


၁။သစၥာတရားေဟာျပႏိ ုင္ေသာဆရာေကာင္း ကိုရွာေဖြရမည္။(သပၸဳရိသ သံေသဝ )


၂။တရားမ်ားကိုနာယူရမည္၊ (သဒၶမၼသဝန)


၃။ႏွလံုးသြင္းမွန္ ေအာင္ဆင္ျခင္ႏိုင္ရမည ္။( ေယာနိေသာမနသီကာရ )


၄။ေလာကုတၱရာတရား၉ ပါး အားေလ်ာ္ေသာအက်င့္ကို က်င့္ရမည္။ ( ဓမၼႏုဓမၼပဋိပတၱိ )


၁။သစၥာတရားေဟာျပႏိ ုင္ေသာဆရာေကာင္း ကိုရွာေဖြရမည္။(သပၸဳရိသ သံေသဝ )


သစၥာတရားေဟာတတ္ေသာဆရာသမားေကာင္း ရွိျခင္း၊ ေတြ့ျခင္းသည္ အလြန္အေရးၾကီးလွ သည္၊


သစၥာတရားမ်ားကို ခႏၶာဥာဏ္ေရာက္ေအာင္ သင္ျပေပးႏိုင္ေသ ာဆရာေကာင္း အရိယာသူေတာ္ေကာင္းမ်ား ထံမွ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ သည့္ အဆံုးအမစကားမ်ားသည္ သိမ္ေမြ့နက္ရႈိင္း ခက္ခဲလွေသာငါေယာင္ေယာင္အယူမွ ားအမွတ္မွား အထင္မွားအစြဲမွားမ်ားကို အခ်ိန္တိုတိုအတြ င္းမွာ အျမင္မွန္ လမ္းမွန္သို့ေလွ်ာက္ေစ ေရာက္ေစႏိုင္သည္၊


ယထာဘူတံဥာဏာယ သတၱာပရိေယသိတဗၺာ-ယထာဘူတဥာဏ္ရႏိုင္ဘို ့ရန္ ဆရာမွန္ရွာအပ္သည ္ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ၄၄-ၾကိမ္တိုင္တိုင္ သတိေပးေတာ္မူခဲ ့သည္၊


ဆရာသမားေကာင္း၊ မိတ္ေဆြေကာင္းရွ ိျခင္း၊ ထိုထိုဆရာသမားတို့၏ေစာင့္ေရွာက္မ ႈကိုခံရျခင္း၊ အဆံုးအမစကားမ်ားနာၾကားရျခင္းသည္ အရိယာမဂ္ဆိုက္ဘို့ရန္ နိဗၺာန္ေရာက္ဘို ့ရန္ ၁၀၀% ရာႏႈန္းျပည့္ေသခ်ာသည္ဟု ျမတ္စြာဘုရားမိန့္ၾကားခဲ ့သည္၊


ဘဝသံသရာႀကီးမွ လြတ္ေျမာက္ဘို့ရန္ ဆရာေကာင္းရွိရမည္၊ဆရာေကာင္း၏အဆံ ုးအမမ်ားသည္ နိဗၺာန္အျမင္ရႏိ ုင္ဘို ့ရာဦးတည္လ်က္ သုတမယဥာဏ္( သုတ =ၾကားျခင္း မယ = ျပီးေျမာက္ျခင္း)အၾကားအျမင္ႏွင့္ ၿပီးေျမာက္ေသာ ဥာဏ္ကို အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း၌ပင္ျဖစ္ေစႏိ ုင္သည္၊


ဥပမာ-အာရုံ ဒြါရတိုက္၍ ေပၚလာသမွ်ေသာ စိတ္ (သေဘာခႏၶာမ်ား) သည္ ခ်က္ျခင္းပင္ပ်က ္စီးသြားသျဖင့္ ( အနိစၥ)မၿမဲ၊ ( ဒုကၡ) ဆင္းရဲမႈသက္သက္၊ ဒုကၡသစၥာ၊ သူ ့သေဘာသူေဆာင္ကိုယ္မပိုင္ေသာ (အနတၱ) ဓာတ္သေဘာမွ်သာျဖစ္သည္ဟု အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ ေသာသစၥာဆိုက္တရားေျပာျပ ေဟာျပေသာ ဆရာ့စကားမ်ားကို မွတ္သားလိုက္ရုံႏွင့္ ကိေလသာမ်ား တစတစ ခန္းေျခာက္ရေတာ့ မည့္ ပါရမီရွင္ျဖစ္ၾက ရေပမည္၊


သပၸဳရိသသံေသဝ (ဒိ႒ိျပဳတ္၊သစၥာ ဆိုက္ခႏၶာဥာဏ္ေရ ာက္တရားမ်ားကိုေဟာေျပာေပးႏိုင္ေသာဆရာ)ရွိပါက သံသရာမွ ၁၀၀ % လြတ္ေျမာက္ရန္ေသ ခ်ာေပသည္ဟုမွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါ၊


၂။တရားမ်ားကို နာယူရမည္၊ (သဒၶမၼသဝန )


ဒိ႒ိ ျဖဳတ္တရားမ်ား၊ သစၥာဆိုက္တရားမ်ားကို နာၾကားျခင္းသည္အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေ သာတရားထူးရရန္ အလြန္အေရးၾကီးေပ သည္။


အဘိဓမၼာကိုသင္ယူေလ့လာျခင္း၊ တရားနာျခင္းသည္လြန္စြာအက်ိဳးမ်ားေပသည္၊ ပညာဉာဏ္ကို ပို၍ ထက္သန္ေစသည္၊


တရားနာ တရားအားထုတ္သည္ ဆိုသည္မွာ အစာစားသကဲ့သို ့၊ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ အာဟာရသည္အေထာက္အပံ ့တခုျဖစ္သျဖင့္ ဆာလည္းစား၊ မဆာလဲစား၊ ၾကိဳက္လည္းစား ၊ မၾကိဳက္လည္းစား၊ စားခ်င္လည္းစား၊ မစားခ်င္လည္းစား ရမည္သာ၊ ထို့အတူ တရားနာျခင္းအလုပ္ကို နာခ်င္လည္းနာ၊ မနာခ်င္လည္းနာ သင့္သည္၊ တရားအားထုတ္ျခင္ းကိုလည္း အားထုတ္ခ်င္လည္းထုတ္၊ အားမထုတ္ခ်င္လည္းထုတ ္သင့္ေပသည္။


ဘုရားစကားမ်ားအဆံုးအမ မ်ားကို နားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားသင္ယူရမည္၊ ဘုရားစကား အဆံုးအမမ်ားကိုတရားနာယူ က်င့္သံုးမွသာ သိႏိုင္ နားလည္ႏိုင္သည္၊ ေလာကစကားေတြအားလ ံုးနားလည္လာမည္၊


အရိယာသူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ရုပ္ရယ္၊ နာမ္ရယ္ ၊ တရားရယ္ထို သံုးဦးႏွင့္သာ ပ်င္းရိျခင္းမရွ ိ အေဖာ္ျပဳေန ၾကသည္၊


ပုထုဇဥ္မ်ား မေကာင္မႈမ်ားလုပ ္၊ မေကာင္းသည္မ်ားေ ျပာ၊ မေကာင္းမႈမ်ားၾကံစည္ ေနၾကျခင္းသည္မွာ အဆန္းမဟုတ္ပါ၊ သူတို့မေကာင္းသည္မွာ ကိုယ္ႏွင့္မဆိုင္၊


ကိုယ့္အလုပ္သည္တရားရဘို ့၊ တရားရႈမွတ္ဘို ့သက္သက္သာ၊ တရားႏွင့္ ေနကာ တရားႏွင့္ေျဖကာ လူ ့ဘဝခဏေလးမွာ ခႏၶာအတြက္စီးပြားရွာရင္း၊ တရားရေအာင္တရားနာ၊ တရားရွိေအာင္တရား ရႈမွတ္ၾကရမည္သာ၊


၃။ ႏွလံုးသြင္းမွန္ ေအာင္ဆင္ျခင္ႏိုင္ရမည ္။ ( ေယာနိေသာ မနသီကာရ )


တရားႏွင့္ အိပ္စက္ျခင္း၊ တရားႏွင့္ႏိုးထျခင္း၊ တရားႏွင့္ေန ့စဥ္ ေနစဥ္ ေမြ့ေပ်ာ္ျခင္း သည္ အပၸမာဒတရားမေမ့မေလ်ာ့တရားႏ ွင့္ ေနျခင္းမည္၏၊


မည္သည္ ့ပုဂၢိဳလ္မဆို အဖိုးတန္လွေသာ သာသနာတြင္းကာလႏွင့္ ဆံုခိုက္၊ ၾကံဳခိုက္ တရားအားထုတ္သင့္သည္။ တရားအားထုတ္ဘို ့ရန္ အားသည္ျဖစ္ေစ၊ မအားသည္ျဖစ္ေစ ၾကိဳးစားရႈမွတ္သင့္သည္၊ ေသခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ၊ မေသခ်င္သည္ျဖစ္ေ စ မုခ်မေသြေသၾကရမည္သာ၊ ေသခ်ိန္ေရာက္ေသာ္မအားေသးဟုေျပာ၍ မရ၊


ဝိပႆနာတရားအားထုတ္သည္ ဆိုသည္မွာ တရားကို အခ်ိန္တိုင္းႏွလံုးသြင္းေနရမည္ ့”စိတ္ ”အလုပ္သာျဖစ္သည္၊


သတိသည္အေရးအၾကီးဆံုး၊ ထိတိုင္းထိတိုင္း သိသိေန၊ သိတိုင္းသိတိုင္းျဖစ္ ခ်ဳပ္ကာ မျမဲ ၊ ဆင္းရဲ၊ မေခၚဘဲ ေပၚလာေသာအာရုံမ်ား မႏွင္ဘဲ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကာ သြားၾကသည္ကုိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ပါ၊


ျဖစ္လာကာ ေပ်ာက္သြားေသာ အာရုံအားလံုးကို သိ သိ သိ သိ ေနမႈသည္ တရားရႈမွတ္ျခင္း မည္၏၊ တျခားလူသိစရာမလို။ ကိုယ္၏စိတ္အလုုပ ္ကိုုယ္သာသိေနေစ၊ သတိျမဲေစ၊ ၾကာၾကာရႈႏိုင္ေလ ကိေလသာၾကားမခိုေလပါဘဲ၊ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း သိသိေန၊ သိသိစိတ္ကို ဥာဏ္နဲ ့ၾကည့္၊ မရွိတာေတြ ့တာဥာဏ္ကူတာ၊ သိတဲ ့စိတ္ကို ” ငါ ” မေရာေစနဲ့၊ ဝိပႆနာတရားအားထုတ္ျခင္းသည္ စိတ္ကိုျပဳ ျပင္ေသာအလုပ္၊ အဝတ္ေျပာင္းစရာ၊ ဂူေအာင္းစရာ မလို၊သြားရင္း၊ လာရင္း၊ ထိုုင္ရင္း၊ ထရင္း၊ စကားေျပာရင္း၊ အလုုပ္လုုပ္ရင္း ရသမွ်အခ်ိန္ ရသလိုု သတိရွိကာ ႏွလံုုးသြင္းေနရ န္သာ။


ျမင္သည့္အေပၚ ၾကားသည့္အေပၚ အနံ့ရသည့္အေပၚ စားသည့္အရသာအေပၚ ထိသည့္အေပၚ ေတြးၾကံသည့္အေပၚ သတိထား၊ သတိထားလွ်င္ တရားျမင္မည္၊ သတိမထားရင္အမွားဝင္မည္၊


၄။ ေလာကုတၱရာ တရား၉ ပါး(မဂ္ေလးတန္ ဖိုလ္ေလးတန္ နိဗၺာန္) အားေလ်ာ္ေသာအက်င ့္ကို က်င့္ရမည္။ ( ဓမၼႏုဓမၼပဋိပတၱိ )


သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကိုလက္ကိုင္စြဲ၍ ဝိပႆနာဘာဝနာ ကိုေနစဥ္ေရာ၊ ေန ့စဥ္ပါ ရႈပြား က်င့္ သံုးရမည္၊


ခႏၶာကသူ ့တရားသူျပမည္၊ ၾကည့္တတ္ဘို့ကအဓိက၊ တရားအားထုတ္ရာ နည္းမွန္ လမ္းမွန္ အားထုတ္ပါက အေတာ္သက္သာေသာအလုပ္ျဖစ္သည္။ အလြန္ေအးခ်မ္းေသ ာအလုပ္၊ အလြန္ၿငိမ္းခ်မ္ းေသာအလုပ္ဟုမွတ္ယူ၍ က်င့္သံုးသင့္ၾကေပသည္၊


ခႏၶာကျပေသာ အရွိ ( ရုပ္သေဘာ၊ နာမ္သေဘာ ) ကို အသိ ( ပညာဥာဏ္ ) ျဖင့္ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္တြင္ သတိထားၾကည့္ေနရုံသာ၊


အျပင္မွာ ေလာကဓံမ်ား မည္သို ့ပင္တိုက္ခိုက္ပ ါေစ၊ အတြင္း၌ တရားရႈမွတ္ရင္း ေအးခ်မ္းေအာင္ေန တတ္ရမည္၊၊ တရားသိေအာင္ တရားနာ၊ တရားရွိေအာင္တရားရႈ၊ တရားအားထုတ္ရင္း ေနတတ္သူသည္ အရႈတ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေနတတ္ သူမည္၏၊


တရားသိမွတရားျမင္မွတရားရွိမွ တရားက်င့္မွ အကုသိုလ္ပယ္၊ ကုသိုလ္ႏွင့္ကယ္ႏိုင္ဆယ္ႏိုင္မည္၊ အရႈံးထဲမွ အျမတ္မ်ားရလာမည္ ၊ ေလာကီတဘဝခ်မ္းသာထက္ ေလာကုတၱရာ တသံသရာလံုးမွာ ခ်မ္းသာမည့္ဝိပႆနာအလုပ္လုပ္ ရျခင္းသည္ ေသခ်ာေပါက္အက်ိဳ းရွိမည္ကို တရားရွိ၊ တရားသိမွသာ အမွန္ျမင္လာႏိုင ္သည္၊


စိႏၱာမယဥာဏ္ (စိႏၱာ =ၾကံျခင္း၊ မယ=ၿပီးေျမာက္ျခင္း )ကိုယ့္ခႏၱာကိုယ္ကိုဥာဏ္ျဖင့္ၾကည့္ကာ အၾကံႏွင့္ အျပီးအစီးသို ့ေရာက္ေသာဥာဏ္၊ ထိုဥာဏ္သည္ ကိေလသာခန္းေျခာက္ရုံသာမက ကိေလသာ ေပ်ာက္ေစသည္။ တရားနာလွ်င္ကိေလသာ ခန္းေျခာက္ေစကာ ကိုယ္တိုင္တရားရႈမွတ္ပြား မ်ားလွ်င္ ကိေလသာတစတစ ေပ်ာက္ကာ ဒိ႒ိ၊ ဝိစိကိစၥပယ္သတ္က အရိယာ ေသာတပန္ျဖစ္ေပမည ္၊


ဆရာေကာင္း၏သစၥာဆိုက္တရားမ်ားလိုအပ္၍ အေရးၾကီးသကဲ့သို ့မိမိကိုယ္လဲ ေကာင္းေအာင္ ကိေလသာေပ်ာက္တရားမ်ား ရႈမွတ္ပြားမ်ား ႏွလံုးသြင္းမွန္ဘို ့ရာအေရးၾကီးေပသည ္၊


အေရးၾကီးေသာ ဆရာ ေရာ၊ ဒကာ ေရာ ႏွစ္ဦးစလံုးေကာင္းပါက သာသနာၾကီးဆိပ္ကြ ယ္ပ်က္သံုး လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ ၊ ဆရာ့စကားတေသြမသိမ္းလိုက္နာေသာ ဒကာ၊ဒကာမ မ်ားသည္ သာသနာၾကီးမပ်က္စီး၊ မညစ္ႏြမ္းရေလေအာ င္ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ေသာသူမ်ားအျဖစ္အၿမဲ ရပ္တည္ေနႏိုင္မည ္သာ၊


ကိေလသာမ်ားကို စိတ္ျဖင့္ျဖတ္ရမည္၊ စိတ္ကို တရားျဖင့္ ျပဳျပင္ရမည္၊ တရားရွိေအာင္ တရားအားထုတ္ၾကရမည္၊ တရားကသာ ကိေလသာကို ျဖတ္ႏိုင္၊ ျပတ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးမည္သာ၊ အကုသိုလ္ကို ပယ္သတ္မည္သာ၊


(အရွင္ဝါေသ႒ာဘိဝံသ)


No comments:

Post a Comment

"ဟိတ္”ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ အ႐ွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ အေျချပဳပဌာန္းကိုဖတ္ရင္း နားမလည္ဘူးျဖစ္ေနတယ္ ပာိတ္ ဆိုတာ ဘာကိုေျပာတာလဲ ဘု၇ား ။ ေႏြးေႏြးေအာင္ ( ေနျပည္ေတာ္ ) ဘာသာေရး အေမးအေျဖကို တကယ္တမ္းေတာ့ မေျဖခ်င္ပါဘူး။ ဘာသာေရး အေမးအေျဖဆိုတာက ပညာရွင္ၾကီးမ်ားရဲ့ အရာလို႔ ယုံၾကည္ထားမိလို႔ပါ။ အခုေတာ့ ေျဖရေတာ့မယ္။ ေျပာျပရေတာ့မယ္။ ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္ေနတယ္ဆိုေတာ့လည္း ကိုယ့္တာဝန္နဲ႔ မကင္းဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဘာသာေရး စာေတြဖတ္တယ္ဆိုေတာ့လည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝမ္းသာရမွာပါ။ အသိတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ေပါ့ ဟိတ္ဆိုတာကို နားမလည္းဘူးဆိုေတာ့ ''ေဟတု ပစၥေယာ'' ဆိုတဲ့ ဟိတ္ကိုေျပာတာထင္တယ္။ ေဟတု ဆိုတဲ့ ပါဠိကို ျမန္မာတို႔က ဟိတ္ လို႔ ျမန္မာသံနဲ႔ ေခၚလိုက္ၾကတယ္ ကုသလဆိုတဲ့ ပါဠိကို ကုသိုလ္ ေျပာသလိုမ်ိဳးေပါ့ ။ အဓိပၸါယ္က ေဟတု (ဟိတ္) ဆိုတာ ျမန္မာလို အေၾကာင္းတရား လို႔ေျပာတာပါ။ အေၾကာင္းတရားဆိုတာ ဘာကိုျဖစ္ေစတတ္တဲ့ အေၾကာင္းတရားလည္းဆိုေတာ့ သာမာန္အားျဖင့္ ကုသိုလ္ နဲ႔ အကုသိုလ္ သို႔မဟုတ္ ေကာင္းတာ နဲ႔ မေကာင္းတာကို ျဖစ္ေစတတ္ အေၾကာင္းတရားကို ေဟတု ဟိတ္လို႔ေခၚတာပါ။ အဲဒီ ဟိတ္ကလည္း (၆)မ်ိဳးရွိပါတယ္၊ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ နဲ႔ အေလာဘ အေဒါသ အေမာဟ ပါ ေရွ႔သုံးပါးက အကုသိုလ္ မေကာင္းက်ိဳးကို ျဖစ္ေစတတ္ျပီး ေနာက္သုံးပါးကေတာ့ ကုသိုလ္ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစတတ္တဲ့ တရားပါ။ အဲဒါကိုပဲ ဟိတ္(၆)ပါးလို႔ေခၚျပန္ပါတယ္။ ေလာဘကို လိုခ်င္ျခင္း တပ္မက္ျခင္းလို႔ ဆိုရင္ အေလာဘကို မလိုခ်င္ျခင္း မတပ္မက္ျခင္းလို႔ ဆိုရမွာပါ ။ လိုခ်င္ တပ္မက္ျခင္း မရွိတဲ့သူအတြက္ ေပးကမ္းျခင္း စြန္႔လႊတ္ျခင္းဆိုတဲ့ စာဂ တရား သို႔မဟုတ္ ဒါနတရားဟာ အလိုလိုျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ လိုခ်င္တပ္မက္ျခင္း ရွိသူအတြက္ကေတာ့ သူတစ္ပါး ၾကီးပြါးခ်မ္းသာတာကို မနာလို မရႈစိတ္ ျဖစ္ျခင္း ဣႆာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းမ်ားကို တြန္႔တိုျခင္း ႏွေျမာျခင္း မစၦရိယ ။မစၦရိယဆိုလို႔ တဆက္တည္း ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္ ၊ စကားစပ္လို႔ မစၦရိယကလည္း (၅)ပါးရွိတယ္၊ ၁။ အာဝါသ မစၦရိယ ၂။ လာဘ မစၦရိယ ၃။ ကုလ မစၦရိယ ၄။ ဝဏၰ မစၦရိယ ၅။ ဓမၼ မစၦရိယ အာဝါသ မစၦရိယ - မစၦရိယကေတာ့ အေပၚမွာေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္းမွတ္ျပီး အာဝါသ ဆိုတာက ေနရာ ၊ ေနရာထိုင္ခင္းနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ႏွေျမာတြန္႔တိုတာကို ေျပာတာပါ။ တိုက္ေတြ ျခံေတြကို မဆိုထားနဲ႔ အယုတ္ဆုံး ပြဲၾကည့္လို႔ ကိုယ့္ဖ်ာမွာ သူမ်ား ထိုင္မွာစိုးလို႔ ေျခေထာက္ကို ကားႏိုင္သမွ် ကားျပီးထိုင္တာဟာလည္း မစၦရိယ ပါပဲ အာဝါသ မစၦရိယေပါ့။ အဲ့လို မဟုတ္ဘဲ ေအာ္… သူလည္း ထိုင္ပါေစ ဆိုျပီး ေနရာေလး ေပးလိုက္ရင္ အာဝါသ ဒါန ေနရာထိုင္ခင္း အလွဴျဖစ္သြားမွာေပါ့။ လာဘ မစၦရိယ -လာဘ္ရျခင္း၌ ႏွေျမာတြန္႔တိုျခင္း ၊ သူမ်ားရမည့္ အခြင့္ေရးေကာင္းေတြကို လက္လႊတ္ေအာင္ ဆုံးရႈံးေအာင္ ပ်က္စီးေအာင္ ၾကံစည္ ေျပာဆို လုပ္ေဆာင္တဲ့ သူဟာ လာဘ မစၦရိယ ျဖစ္သူပါ။ ကုလ မစၦရိယ- ကုလ ဆိုတာက အမ်ိဳးပါ ဒါေပးမယ့္ ေဆြးမ်ိဳးေတာ္တဲ့ အမ်ိဳးကိုသာ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရဟန္းေတာ္မ်ားဆို ဒကာ ဒကာမ၊ လူမ်ားဆို ဟိုသူငယ္ခ်င္းကို ဒီသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မိတ္ဆက္မေပးႏိုင္တာ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ရင္ သူက ကိုယ့္ထက္ ဟိုသူငယ္ခ်င္းကို ပိုျပီးခင္မင္ ရင္ႏွီးသြားမွာ စိုးတာမ်ိဳး အယုတ္ဆုံး ကိုယ္ခ်စ္သူက သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလး ေကာင္မေလးေတြနဲ႕ စကားေျပာတာကို '' ေနာက္ကို သူနဲ႔ စကားမေျပာနဲ႔ ေရာေရာေႏွာေႏွာ မေနနဲ႔ မၾကိဳက္ဘူး" ဆိုတာေတြဟာ မစၦရိယရဲ့ အစြမ္းေလးေတြပါ ကုလ မစၦရိယ ေပါ့ ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ အဲဒီလို မစၦရိယ ေလးျဖစ္မွ ခ်စ္တယ္ထင္ျပန္ပါတယ္တဲ့။ ဝဏၰ မစၦရိယ- ဝဏၰ ဆိုတာ ရုပ္အဆင္းကို ေျပာတာပါ၊ ကိုယ္လွတာေခ်ာတာကို သူမ်ားၾကည့္ရင္ သေဘာက်ေပမယ့္ ၾကည့္တဲ့လူက ကိုယ့္ေက်ာ္ျပီး ဟိုဘက္က ကိုယ့္ထက္ ေခ်ာတဲ့လွတဲ့သူကို ၾကည့္ေနရင္ စိတ္က ဟိုကအလွေပၚမွာ ႏွေျမာတြန္႔တိုတာမ်ိဳးေပါ့ ဥပမာ ေဒဝဒတ္ေလာင္းဟာ ဘဝတစ္ခုမွာ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ျပီး ဆင္ျဖဴေတာ္ၾကီးစီး တိုင္းခန္းလွည့္လည္ေတာ့ လူေတြက ဆင္ျဖဴေတာ္ၾကီး လွေၾကာင္း ယဉ္ေၾကာင္း ေျပာလို႔ သူလိုရွင္ဘုရင္ကိုေတာ့ မေျပာပဲ ဆင္ကိုေျပာရမလားဆိုျပီး ဆင္ျဖဴေတာ္ကို သတ္လိုက္တဲ့ အျဖစ္ဟာ ဝဏၰ မစၦရိယေပါ့ ။ ဓမၼ မစၦရိယ- ဒီဓမၼ မစၦရိယက ေတာ္ေတာ္ေလး ဆန္းတဲ့ မစၦရိယပါပဲ ၊ ကိုသိထားတဲ့ အသိပညာ ဗဟုသုတေတြကို သူမ်ားကို ေျပာမျပခ်င္တာ သူမ်ားသိသြားမွာ စိုးတာ၊ ဓမၼ မစၦရိယ ျဖစ္တဲ့လူဟာ သာမန္ပုဂၢိဳလ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး အသိပညာ သိုု႔မဟုတ္ ဗဟုသုတ ရွိတဲ့လူေတြသာ အျဖစ္မ်ားလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေျပာမ်ားၾကတယ္ေလ " သိခ်င္ရင္ ဝယ္ဖတ္" တို႔ " ဆရာသား ခ်န္တယ္ " တို႔ ဆရာသားခ်န္တယ္ ဆိုလို႕ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ လကၡဏာေတာ္ေတြကို သတိရမိတယ္ ျမတ္စြာဘုရား ပါရမီျဖည့္စဉ္တုန္းက သူဆရာျဖစ္တဲ့ ဘဝတိုင္းမွာ တပည့္ေတြကို ပညာသင္ေပးတဲ့ အခါ ဆရာသား မခ်န္ပဲ ပညာကုန္ သင္ေပးတဲ့ ေကာင္းမႈ႕ေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္တဲ့ ဘဝမွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ေျခေထာက္ေတာ္မ်ားဟာ သာမန္လူေတြလို ေနာက္ေျခသလုံးမွာဘု ထြက္ ေရွ႕ကအရိုးထြက္ မေနပဲ ဧဏီ သားေကာင္လို အသားဆိုင္ဟာေရွ႕ေနာက္ညီမွ်ျပီး ေျပျပက္ေခ်ာေမႊ႕တဲ့ ( ဧဏီဇဃၤတာ) လကၡဏာေတာ္ တစ္ခုအေနနဲ႔ အက်ိဳးေပးတာပါတဲ့ တနည္းအားျဖင့္ ဒါဟာ ဓမၼ မစၦရိယ ကင္းျခင္းရဲ့ အက်ိဳးလို႔ ေျပာရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ေဒါသ - စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ မုန္းတီးျခင္းဆိုရင္ အေဒါသ ကေတာ့ စိတ္မဆိုး စိတ္မေကာက္ ခ်စ္ခင္ျခင္း ေမတၱာတရားေပါ့ ။လူအမ်ားစုက ေမတၱာရွိတယ္ ေမတၱာထားတယ္လို႔ အေျပာမ်ားၾကေပမယ့္ အေဒါသရွိတယ္ အေဒါသထားတယ္လို႔ ေျပာတာကိုေတာ့ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးပါဘူး။ အေဒါသရွိတယ္ အေဒါသထားတယ္လို႔ ေျပာမယ္ဆိုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာ မိုက္တယ္ ဆိုတဲ့စကားေတာင္ ေကာင္းတယ္ သေဘာက်တယ္ ႏွစ္သက္တယ္ လက္ခံတယ္ ဆိုတဲ့သေဘာ အဓိပါၸယ္အေနနဲ႔ သုံးေနတယ္ဆိုေတာ့ ေမတၱာကို ညႊန္းဆိုတဲ့ အေဒါသကိုလည္း ေမတၱာထားတယ္ ေမတၱာရွိတယ္ အစား အေဒါသရွိတယ္ အေဒါသထားတယ္လို႔ ေျပာရင္ ရမွာပါ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အေဒါသဆိုတာ ေမတၱာကိုေျပာတာျဖစ္လို႔ပါ။ ေမာဟ - အမွန္ကို မသိျခင္း ဆိုေတာ့ အေမာဟက အမွန္ကိုသိျခင္း ပညာေပါ့ အဲဒီ ပညာကို တစ္လုးံခ်င္း အဓိပၸါယ္က ပ- အမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ ညာ- သိတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို သိျခင္း ပညာ ၊ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို အမ်ိိဳးမ်ိိိဳး ဘက္ေပါင္းစုံက သိတာ ပညာပါ ။ တစ္ဖက္သက္ အျမင္ရွိတာမ်ိဳးကို ပညာလို႔ေခၚလို႔မရပါဘူး၊ ေမာဟ ဆိုတဲ့ အမွန္ကို မသိျခင္းျဖစ္လာျပီဆိုရင္ လိုခ်င္ျခင္း ေလာဘလည္း ျဖစ္လာႏိုင္သလို ေဒါသလည္း ျဖစ္လို႔ လြယ္သြားပါျပီ။ ဥပမာေလး တစ္ခုေျပာျပပါ့မယ္ တစ္ခါက လူတစ္ေယာက္ ျမစ္ထဲေျမာျပီး ကၽြန္းေပၚေရာက္သြားတယ္ ကၽြန္းေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဦးေခါင္းေပၚမွာ သင္တုန္းစက္ၾကီးရဲ့ လွီးျဖတ္တဲ့ဒဏ္ကို ဆင္းရဲစြာခံစားေနရပါတယ္။ အဲဒီ သင္တုန္းစက္ၾကီးကို ၾကာပန္းၾကီး ပန္ထားတယ္ ထင္ျပီး မရမက ေတာင္းျပီး သူေခါင္းမွာပန္ပါတယ္ ။ ေခါင္းေပၚေရာက္ေတာ့ သူထင္သလို ၾကာပန္းမဟုတ္ဘဲ သင္တုန္းစက္ၾကီး ျဖစ္ေနျပီး အဲ႔ဒီသင္တုန္းစက္ လွီးျဖတ္တဲ့ဒဏ္ကို သူဟာ ဆင္းရဲစြာ ခံရပါတယ္တဲ့ ။ သင္တုန္းစက္မွန္း မသိလို႔ လိုခ်င္ခဲ့တာပါ တနည္းအားျဖင့္ အမွန္ကို မသိျခင္း ေမာဟေၾကာင့္ လိုခ်င္ျခင္း ေလာဘျဖစ္တာပါ ။ ေနာက္ဥပမာ တစ္ခုေျပာပါဦးမယ္ စာေတာ့ နည္းနည္းရွည္သြားျပီထင္တယ္။ တစ္ရက္မွာ စိတ္က်န္းမာေရး ပါရဂူဆရာဝန္ၾကီး ေဆးရုံထဲမွာ လွည့္လည္ေတာ့ လူနာတစ္ေယာက္က ဆရာဝန္ၾကီးကို မၾကားဝံ႕ မနာသာ စကားမ်ားနဲ႔ ဆဲတယ္။ ဒါကို ဆရာဝန္ၾကီးက စိတ္မဆိုးပဲ ျပဳံးေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဆရာဝန္ၾကီးက ဒီလူဟာ စိတၱဇ ေဝဒနာသည္မွန္း သိလို႔ပါ။ေရာဂါသည္ရဲ့ အေျခေနမွန္ကို သိလို႔ပါ။ အကယ္၍ ဆရာဝန္ၾကီးက ဒီလူအေၾကာင္း မသိဘူးဆိုရင္ ဆရာဝန္ၾကီး စိတ္ဆိုးေဒါသ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလိုပါပဲ အမွန္ကို မသိျခင္းေမာဟက စိတ္ဆိုျခင္း ေဒါသ ၊ လိုခ်င္ျခင္း ေလာဘ ျဖစ္ႏိုင္သလို ဆရာဝန္ၾကီးလို ေဝဒနာသည္ရဲ့ အေၾကာင္းမွန္ကို သိျခင္း အေမာဟ(ပညာ)က စိတ္မဆိုးျခင္း အေဒါသ(ေမတၱာ)ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါက ေဟတု(ဟိတ္ ၆ပါး)ရဲ့ အက်ဥ္းသိလြယ္ရုံ မွ်သာပါ။ ဒါဆိုရင္ ဟိတ္ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ ။ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟကို အေတာ္ၾကီး ရင္းႏွီးေနေပမယ့္ အေလာဘ အေဒါသ အေမာဟကေတာ့ ပါဠိစာနဲ႔ အထိအေတြ႔အားနည္းတဲ့သူ အတြက္ေတာ့ နည္းနည္းနားရႈပ္တတ္ပါတယ္။ လြယ္လြယ္မွတ္လိုက္ေပါ့ အေလာဘ အေဒါသ အေမာဟေတြမွာ ပါတဲ့ အ -ဆိုတဲ့စကားလုံးေလဟာ no သို႔မဟုတ္ negative ဆိုတာကို ေျပာတာလို႔ စိတ္ထဲကမွတ္ထားလိုက္ရင္ လြယ္ပါတယ္။ က်မ္းကိုး အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ၏ အေျချပဳပ႒ာန္း ။ ။ အေျချပဳသျဂႋဳဟ္ လယ္တီဆရာေတာ္ ၏ ပါရမီ ဒီပနီ ငါးရာ့ငါးဆယ္ အႏွစ္ခ်ဳပ္ မိလိႏၵ ပဉွာ(ကုသလာကုသလသမဝိသမ) ဇာတကအ႒ကထာ(၁) ဒုေမၼဓဇာတက ashinjawtika

from ျဖိဳးမင္းေဇာ္ http://ift.tt/2vPEFCf via IFTTT