"ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာ တရားေတာ္မွ---"
ဒီေဒသနာေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ဘာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဟာခဲ့တာလဲလို႔ဆိုေတာ့ လူမိုက္နကၡတ္ပြဲကို အေၾကာင္းျပဳတာ။ ျမတ္စြာဘုရား လက္ထက္မွာလည္း အလြန္ဆိုးတဲ့့ အေျခအေနေတြ၊ လူမိုက္ေတြ ရွိတာပဲ။ ဘယ္ေခတ္မွာမဆို ပညာရွိတဲ့လူနဲ႔ ပညာမဲ့တဲ့လူ အၿမဲတမ္းရွိတာပဲ။ ပညာမဲ့တဲ့ ပုဂိၢဳလ္ရဲ႔ လုပ္ရပ္က တစ္မ်ိဳး၊ ပညာရွိတဲ႔ ပုဂိၢဳလ္ရဲ႔ လုပ္ရပ္ကတစ္မ်ိဳး၊ ပညာမဲ့တဲ႔ ပုဂိၢဳလ္ရဲ႔ အေတြးက တစ္မ်ိဳး၊ ပညာရွိတဲ႔ ပုဂိၢဳလ္ရဲ႔ အေတြးက တစ္မ်ိဳး၊ ဒီႏွစ္မ်ိဳးဟာ ေပါင္းစပ္လို႔ရႏ ိင္တဲ့ အေနအထားမရွိဘူး။ ျမတ္စြာဘုရား ၂၅-ႏွစ္ သီတင္းသံုးခဲ့တဲ႔ေနရာ သာ၀တၳိၿမိဳ႔ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၊ သာ၀တၳိၿမိဳ႔ကို အမွီျပဳၿပီး ဘုရားက ၂၅-ႏွစ္ေတာင္ ေနခဲ့တာ။ ဘယ္ေနရာမွ ဒီေလာက္အၾကာႀကီး မေနဘူး။ ေဆြေတာ္ မ်ိဳးေတာ္ေတြ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ နိေျဂာဓာ႐ံုေက်ာင္းေတာင္မွ ဒီေလာက္အၾကာႀကီးေနတာ မရွိဘူး။ အဲဒီ သာ၀တၳိမွာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက အၾကာႀကီး သီတင္းသံုးတယ္။ အဲဒီလို ဘုရားအၾကာႀကီး သီတင္းသံုးတဲ႔ သာ၀တၳိကလူေတြဟာ အကုန္လံုး ပညာရွိေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္သလား၊ လူ႔ယဥ္ေက်းေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္သလားဆိုေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ လူဆိုးလူမိုက္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ "ဗာလ နကၡတၱ" ဆိုတဲ့ သူတို႔မွာ လ,အလိုက္ နကၡတ္ပြဲေတြ ရွိတယ္ေပါ့။ ဘယ္နကၡတ္နဲ႔ေတြ႔ ရင္ ဘာလုပ္၊ ဘယ္နကၡတ္နဲ႔ေတြ႔ရင္ ဘာလုပ္၊ နကၡတ္အလိုက္ ဆိုပါစို႔၊ လျပည့္ လကြယ္ ေကာင္းကင္က moon. ဆိုတဲ့ လ, ႀကီးရဲ႔ အေနအထားကို ၾက ့္ၿပီးေတာ့ လူေတြ ရက္တြက္ၾကတယ္။
......အဲဒီလို နကၡတ္ေတြရဲ႔ နာမည္နဲ႔ ေဟာ သြား၊ အဲဒီထဲမယ္ ဗမာမွာေတာင္ ရွိတယ္ထင္တယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ဟာ ေစာရနကၡတ္ဆိုၿပီ းေတာ့ လျပည့့္္ေန႔မွာ မဟုတ္တ႐ုတ္လုပ္တ ာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ဟိုေ႐ႊ႔ ဒီေ႐ႊ႔၊ ဗမာျပည္မွွာလည္း လုပ္ၾကတာေတြ ရွိတယ္ေပါ့။ အဲဒီ တန္ေဆာင္မုန္းလျ ပည့္ေန႔လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ေပါ့။ စာထဲမွာေတာ့ ဘယ္လလို႔ေတာ့ မေျပာဘူး။ ဗာလနကၡတ္က လူမိုက္ေတြရဲ႔ ပြဲလမ္းသဘင္က်င္းပတဲ့ နကၡတ္ပြဲသဘင္ရွိ တယ္တဲ့။ သူတို႔ဆီမွာဆိုရင္ တစ္လတစ္ခါ နကၡတ္ပြဲေတြလုပ္ၾကတယ္ေပါ့။ ပူေဇာ္ပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီထဲမယ္ သူတို႔ကိုးကြယ္တ ာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ ေကာင္းတဲ့ဟာ ရွိသလို မေကာင္းတာလည္းရွိတယ္။ အဲဒီ တခ်ိဳ႔ နကၡတ္ ဗာလ နကၡတ္က်ေတာ့ သူတို႔စာဆိုအရ အဲဒီေန႔မွာ ဘာလုပ္တုန္းဆို ပါးစပ္က ယုတ္ယုတ္မာမာစကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္း လိုက္ၿပီးေတာ့ ယုတ္ယုတ္မာမာ စကားေတြ မၾကား၀ံ႔ မနာသာ စကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ ဟဲ႔ ေတာ္ၾကပါေတာ့ဆို ပိုက္ဆံေလးေပးလိုက္ရင္ ထြက္သြားၾကတယ္။ ပိုက္ဆံမေပးမခ်င္းေတာ့ မဟုတ္တ႐ုတ္ေတြ ေျပာၾကတာပဲ။ စာထဲမွာေတာ့ "အသဗၻီ၀ါစာ" ဆိုတာ လူၾကားထဲမွာ ၾကားမေကာင္းတဲ့စ ကားလို႔ေျပာတာ။ ကိုယ့္ဘာကိုယ္သာ ေတြးၾကည့္ေတာ့။ လူၾကားထဲမွာ နားေထာင္လို႔မေကာင္းတဲ့ စကားမ်ိဳးေတြ ေျပာၾကတယ္။ ယုတ္ယုတ္မာမာ စကားေတြ ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းက ပိုက္ဆံေပးလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အဲဒီပိုက္ဆံယူၿပီးေတာ့ ေသာက္စားေပ်ာ္ပါ းၾကတယ္။ ဘယ္ႏွစ္ရက္ၾကာတုန္းဆိုရင္ ခုနစ္ရက္ၾကာတယ္။ ဘုရားလက္ထက္က ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွပဲ ဘုရားကို ၾကည္ညိဳတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြက "အရွင္ဘုရားတို႔ ဆြမ္းခံမၾကြပါနဲ႔၊ ဒီခုနစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းမွာပဲ သီတင္းသံုးပါ ဆိုၿပီးေတာ့ ဆြမ္းခ်က္ၿပီး ေက်ာင္းပို႔ၾကတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုရင္ ခုနက လူမိုက္ေတြက မၾကား၀ံ႔ မနာသာစကားေတြ ဆဲဆိုၿပီးေတာ့ တစ္ၿမိဳ႔လံုးဟာ အုန္းအုန္းက်က္က်က္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ဆဲလည္း ကိစၥမရွိဘူး။ ဗမာျပည္မွာေတာ့ တျခားအခ်ိန္မွာ ေရပက္ရင္ေတာ့ ရန္ျဖစ္မွာေပါ့၊ သႀကၤန္တြင္းမွာေတာ့ ပက္ရင္ ခံေနၾကရတာပဲ၊ ပြဲကိုး။ အဲဒီ ဗာလနကၡတ္ပြဲမွာဆိုလို႔ရွိရင္ ဆဲခ်င္တိုင္းဆဲ နားဂြမ္းဆို႔ထားမွပဲရမယ္။ ဆဲခ်င္တိုင္းဆဲ၊ ေျပာခ်င္တာေတြေျပာ၊ မၾကား၀ံ႔မနာသာေတ ြေျပာ၊ ဘာမွ ျပန္ေျပာလို႔မရဘူး၊ အခါကာလကိုး။ အဲဒီလိုပြြဲမ်ိဳးဟာ ဘုရားလက္ထက္ သာ၀တၳိၿမိဳ႔မွာ ဒီလိုပြဲမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခုနစ္ရက္တိတိ လူေတြဟာ ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္။ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္ေပါ့။ ခုနက လူမိုက္ေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီပြဲႀကီး သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက ကုန္ဆံုးသြားေတာ့မွ အားလံုးဟာ နားခ်မ္းသာၿပီးေတာ့ ဘုရားအမွဴရွိတဲ့ သံဃာေတြ ၿမိဳ႔တြင္း ဆြမ္းခံျပန္၀င္ၾကရတယ္၊ ဒီလိုဆိုတယ္။ .....ေရႊက်င္ဆရာေတာ္ႀကီးေရးတဲ့ "တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ငရဲရွာ လူ႔ရြာဘုရားပြဲ" "ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာ" စာတမ္း။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆို သူ႔ေခတ္မွာ ခုနက ဘုရားပြဲေတြက ၀က္သတ္၊ ၾကက္သတ္နဲ႔ အသားေတြ သတ္ၿပီးေတာ့ ၊ သံဃာေတြ ပင့္ၿပီးေတာ့ ဆြမ္းေကြ်းၾကတယ္၊ ဧည့္သည္ေတြ ဧည့္ခံၾကတယ္။ ဒီလိုေတြ ျဖစ္တာကို။ သားေကာင္ေတြ သတ္ၿပီး ဒါန ေကာင္းမႈလုပ္တယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ႏွစ္ပိုင္းရွိတယ္။ သတ္တဲ့ အပိုင္းက တစ္ပိုင္း၊ ဒါန ေကာင္းမႈလုပ္တာက တစ္ပိုင္း၊ သတ္တဲ့အပိုင္းက အကုသိုလ္ျဖစ္တယ္၊ ဒါနေကာင္းမႈလုပ္တာ ကုသိုလ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဒါနရလိုက္တာက နည္းနည္း၊ ငရဲႀကီးလိုက္တာက မ်ားမ်ား။ အဲဒါကို ရည္ရြယ္ၿပီးေတာ့ သူက "ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာ" လို႔ ေျပာတာ။ ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယ ာက္ဟာ အိမ္ကို ဧည့္သည္ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီေန႔မွာလည္းပဲ အသားမေပၚရ ဥပေဒအရ အသားဘယ္မွ ၀ယ္မရဘူး။ အိမ္ေရာက္လာတဲ့ ဧည့္သည္ကို သူက ဟင္းေကာင္းနဲ႔ ဧည့္ခံခ်င္တယ္။ အိမ္မွာေမြးထားတ ဆိတ္ကေလးကို လည္လွီးၿပီး ခ်က္တယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးဟာ ဘ၀တိုင္း ဘ၀တိုင္းမွာ သူက လည္လွီးၿပီးေတာ့ ခ်က္လိုက္လို႔ သူက ငရဲက်သြားတယ္။ ငရဲကလြတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဇက္ျပတ္ၿပီးေတာ့ ေသရတဲ့ဘ၀က မနည္းဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တခ်ိဳ႔ကေျပာတယ္။ ဆိတ္ေမြးအမွ် ခံရတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႔က ထင္ေကာင္း ထင္လိမ့္မယ္။ ကိုယ္က တစ္ခါတည္း သတ္တာ၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ ခံရတုန္းဆို လူ႔ရဲ႔ သႏၲာန္မွာျဖစ္တဲ့ ေစတနာက နည္းတာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒါေမးလို႔ရွိရင္ ကိုယ္က ျပန္ေမးရလိမ့္မယ္။ သရက္ပင္စိုက္တဲ့ အခါမွာ တစ္ေစ့တည္းစိုက္တာ။ အပင္ကသီးေတာ့ တစ္လံုးတည္း သီးသလား (သို႔မဟုတ္) အမ်ားႀကီး သီးသလား။ တစ္ခုတည္း လုပ္ေပမယ္လို႔ အမ်ားႀကီးရတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားတယ္။ လူ႔ရဲ႔သႏၲာန္မွာ စိတ္ေစတနာေတြက ေျမာက္မ်ားစြာ ျဖစ္တယ္။ လက္ဖ်စ္တစ္ခ်က္အ တြင္းမွာ ေစတနာေပါင္းက ကုေဋတစ္သိန္းေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီထဲမွာ အက်ိဳးေပးႏိုင္တဲ့ ေစတနာေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ျမတ္စြာဘုရားက ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္တဲ့အခါမွာလည္းပဲ တိရစၧာန္ကို လွဴလို႔ရွိရင္ အဆတစ္ရာ၊ ကိုယ္က်င့္တရား မေကာင္းတဲ့ လူကိုလွဴရင္ အဆတစ္ေထာင္တဲ့။ ဒီလိုေျပာတာ။ ခုနက အကုသိုလ္အလုပ္ေတြလုပ္လို႔ အကုသိုလ္ေတြ ျဖစ္လာၿပီ ဆိုလို႔ရွိရင္လည္း ဒီလိုပဲ ခံရတယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးက ဧည့္သည္ကို ေကြ်းေမြး ဧည့္ခံခ်င္တာ ဒါ ကုသိုလ္ပဲ။ ေကြ်းခ်င္ ေမြးခ်င္တယ္၊ မွန္တယ္၊ ဒါ ကုသိုလ္။ သို႔ေသာ္ ဆိတ္ကေလးကို သတ္လိုက္တာကေတာ့ အကုသိုလ္ေပါ့။ အဲဒီ အကုသိုလ္ကို ခံရတယ္။ ကုသိုလ္ရဲ႔အက်ိဳးကို ခံရတာ ဒီေလာက္ မထင္ရွားဘဲနဲ႔ လူ႔ဘ၀ရလာတိုင္း ရလာတိုင္း (သို႔မဟုတ္) ဘ၀တစ္ခု ရတိုင္းရတိုင္း ဇက္ျပတ္ၿပီးေတာ့ ေသရတယ္တဲ့။ အဲဒီအကုသိုလ္က ခံလိုက္ရတာ အမ်ားႀကီးခံရတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးကို ရည္ရြယ္ေျပာတာ။ "ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာ" တဲ့။ ဒီလိုခံရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ဟာပဲ။
အဂၢမဟာပ႑ိတ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ သ(Ph.D)။
ကုသိုလ္တစ္ပဲ ငရဲတစ္ပိႆာတရားေတာ္မွ ကူးယူ ပူေဇာ္ပါတယ္
